Allergisch voor vrienden

Bestuurders zijn allergisch voor vrienden. Werken met vrienden betekent belangenverstrengeling, vriendjespolitiek, niet transparant zijn, subjectiviteit. De doodsteek voor elke bestuurder. Vandaar dat aanbesteden, de beoordelingscriteria, die regels en de voorwaarden. Traag en bureaucratisch, maar rechtvaardig.

Zelf werken we bij voorkeur met vrienden. Het vertrouwen is er, je weet wat ze kunnen, je hebt er de zo noodzakelijke “click” mee en ze lopen net wat harder voor jou dan voor een ander. En als we eens moeten werken met iemand die we niet kennen, dan zorgen we ervoor dat we binnen de korte keren vrienden zijn. Dat werk wel zo prettig en snel.

Eigenlijk zijn het twee werelden. De wereld waarin mensen hun positie te danken hebben aan de voorbeeldige manier waarop ze verantwoording afleggen en die waar mensen scoren door met snelle resultaten en vernieuwing op de proppen komen.

Hoewel ik zelf duidelijk tot het “vriendenkamp” behoor krijg ik door mijn werk steeds meer verantwoorde kennissen, die dan weer vrienden worden. En dat botst wel eens. “Die opdracht kun je toch niet aan X geven, die ken je! Daar komt narigheid van.” Of omgekeerd “Tegen de tijd dat jij aan iedereen verteld hebt hoe we het gaan aanpakken, kunnen we opnieuw beginnen.” Maar er is hoop. Want wat me opvalt, is dat iedereen bevlogen en gedreven is voor de zaak. In ons geval het positioneren en her-ontwikkelen van gebouwen en gebieden. De overtuiging dat het echt belangrijk is daar aan te werken, nieuwe ideeën en methoden te ontwikkelen, de tijdsgeest te pareren, levert een integriteit op die sterker is dan het verschil in aanpak. Samen komen we er wel, vrienden of niet.

Liesbeth Jansen

Linkeroever – 18 december 2012